Hayat boyunca pek çok rol üstleniriz. Kimi zaman güçlü olmak zorunda hisseder, kimi zaman beklentileri karşılamak için kendimizden uzaklaşırız. Zamanla kim olduğumuzu değil, kim olmamız gerektiğini düşünmeye başlarız.
Hayatın içinde ilerlerken; üstlendiğimiz roller, taşıdığımız sorumluluklar ve yaşadığımız deneyimler bazen özümüzle aramıza mesafe koyar. Kendimizi başkalarının beklentilerinde, geçmişin izlerinde ya da geleceğin kaygılarında aramaya başlarız.
Oysa gerçek dönüşüm, yeni birine dönüşmekle ilgili değildir. Daha başarılı, daha güçlü ya da daha farklı biri olmaya çalışmak değildir.
Gerçek dönüşüm; içimizde zaten var olan bilgeliği, değeri ve gücü yeniden fark etmektir.
Özümüz hiçbir zaman kaybolmaz. Sadece hayatın gürültüsü arasında sesi kısılır.
Bekler.
Hatırlanmaya hazır bir şekilde…
Ve bir gün, tam zamanı geldiğinde, bizi yeniden kendimize çağırır.
Bu yolculuk, eksik olanı tamamlamak için değil; zaten bütün olanı hatırlamak içindir.
Bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, eve dönmek içindir.
Çünkü aradığın şey, aslında hep senin içindeydi.
En derin cevaplar dışarıda değil, içimizdedir.